People’s News : काठमाडौं // आजको युवा पुस्ता परिवर्तनको इन्जिन होइन, सत्ताको ढाल बन्दैछ । हातमा मोबाइल छ, तर दिमाग बन्द छ । मुखमा क्रान्तिका शब्द छन्, तर आँखामा विवेक छैन । नेता गलत हुँदा पनि ताली बजाउने, भ्रष्टाचार देख्दा पनि आँखा चिम्लिने, र प्रश्न गर्नेहरूलाई ‘देशद्रोही’ ठहर गर्ने यही पुस्ता आज अन्धभक्त युवाको भीड बनेको छ । युवासँग डिग्री छ, तर दृष्टि छैन । विश्वविद्यालयले प्रमाणपत्र बाँड्यो, तर चेतना दिएन । आलोचनात्मक सोचको सट्टा “जे भन्यो त्यही ठीक” भन्ने मानसिकता उत्पादन गरियो । यही कारण युवा आज नागरिक होइन, अनुयायी बनेका छन् । नेता भगवान् बने, युवा पुजारी, नीति, सिद्धान्त र कार्यक्रम हराए । बाँकी रह्यो त केवल अनुहार । नेता बोल्छ युवा ताली बजाउँछ । नेता चोर्छ युवा जोगाउँछ । नेता असफल हुन्छ युवा दोष अरूमाथि थोपर्छ । यो राजनीति होइन, व्यक्तिपूजाको घिनलाग्दो नाटक हो ।
सामाजिक सञ्जाल : अन्धभक्त उत्पादन कारखाना फेसबुक र टिकटक अब सूचना होइन, भ्रम बेच्ने बजार बनेका छन् । काटछाँट गरिएको भिडियो, भावनात्मक नाराले युवाको विवेक हत्या भइरहेको छ । सत्य खोज्ने मेहनत छैन, शेयर गर्ने हतार छ । यही हतारले युवा सोच्न छोड्दैछन् । डरपोक पुस्ताको जन्म सबैभन्दा खतरनाक कुरा युवा डराउन थालेका छन् । मन नपरेको कुरा बोल्न डर, प्रश्न गर्न डर, बहस गर्न डर । किनकि भीडले आक्रमण गर्छ, लेबल लगाइन्छ, चरित्र हत्या गरिन्छ । यही डरले युवा विद्रोही होइन, दलाल र भरिया बन्दैछन् । लोकतन्त्रको कफन युवाले नै सिउँदैछन् अन्धभक्त युवा लोकतन्त्रका शत्रु हुन् चाहे जानाजानी होस् वा नहोस् । जहाँ प्रश्न मर्छ, त्यहाँ निरंकुशता बाँच्छ । आज युवाले नेताको आलोचना गर्न छोडे, भोलि त्यो नेताले युवाको भविष्य बेच्दा पनि ताली बजाइनेछ । कटु सत्य देश डुबाउने नेता मात्र होइनन्, सोच्न नसक्ने युवा पनि हुन् । यदि युवा अझै पनि “हाम्रो नेता जे गरे पनि ठीक” भन्छन् भने, यो देशलाई दुश्मन चाहिँदैन ।
युवा हो, नेता होइन सत्यको पक्षमा उभिऊ । नारा होइन—तर्क बोलौँ । भक्ति होइन—विवेक अपनाऔँ । अन्धभक्त बनेर होइन, प्रश्नकर्ता बनेर मात्र इतिहास बदलिन्छ । देशको भविष्य मानिने युवा पुस्ता आज विवेकभन्दा भावनामा, तर्कभन्दा नारामा र प्रश्नभन्दा भक्तिमा सीमित हुँदै गएको देखिन्छ । सामाजिक सञ्जाल, दलगत राजनीति र व्यक्तिपूजाको जालोमा परेर युवाहरू ‘अन्धभक्त’ बन्दै जानु केवल संयोग होइन, यो गम्भीर चेतनागत संकट हो । शिक्षा छ, तर चेतना छैन डिग्री हातमा भए पनि प्रश्न गर्ने क्षमता कमजोर बन्दै गएको छ । पाठ्यक्रमले आलोचनात्मक सोच सिकाउँदैन, बरु आज्ञापालन र अंकमुखी प्रतिस्पर्धा मात्र बढाउँछ । परिणामस्वरूप, युवा सत्य खोज्ने होइन, मन पर्ने नेताको बचाउ गर्न अग्रपङ्क्तिमा उभिन्छ ।
<
p data-start=”1916″ data-end=”1969″ style=”text-align: justify;”>