पिपुल्स न्युज काठमाडौँ : जातिको नाममा भोट माग्ने, समुदायको भावनामा खेल्ने र चुनाव जितेपछि आफ्नै दुनियाँ बनाउने प्रवृत्तिले लोकतन्त्रलाई कमजोर बनाउँदै लगेको छ।
नेपालको राजनीतिमा जातीय भावना र सामुदायिक पहिचानलाई चुनाव जित्ने हतियार बनाउने प्रवृत्ति गम्भीर चुनौतीका रूपमा देखिएको छ। चुनाव आउँदा नेताहरूलाई जात, समुदाय, भाषा, धर्म र क्षेत्रको खुब माया लाग्छ। घरदैलोमा पुगेर आफूलाई समुदायको सच्चा प्रतिनिधि घोषणा गर्छन्। जनताको दुःखमा साथ दिने, अधिकार दिलाउने र विकासको मूलधारमा पुर्याउने सपना बाँड्छन्। तर चुनाव जितेपछि ती आश्वासन कहाँ हराउँछन्?
जनताले जवाफ खोज्नुपर्ने बेला आएको छ। जातिको नाममा राजनीति गर्ने, तर जनताको जीवनस्तर परिवर्तन गर्न नसक्ने नेतृत्वलाई अब प्रश्न गर्नैपर्छ। कुनै जाति वा समुदायको पहिचान, अधिकार र सम्मानका लागि आवाज उठाउनु गलत होइन। तर जातीय पहिचानलाई व्यक्तिगत स्वार्थ, राजनीतिक व्यापार र सत्ताको भर्याङ बनाउनु भने गम्भीर बेइमानी हो। समुदायको नाममा मत माग्ने तर समुदायको शिक्षा, स्वास्थ्य, रोजगारी र आर्थिक उन्नतिका लागि ठोस काम नगर्ने नेताहरूले जनताको विश्वासमाथि खेलवाड गरिरहेका छन्।
नेताहरूलाई एउटा प्रश्न छ—तपाईंले चुनाव जित्नुअघि गरेको वाचा कति पूरा गर्नुभयो? तपाईंको समुदायका बेरोजगार युवाले रोजगारी पाए कि पाएनन्? गरिबका छोराछोरीले गुणस्तरीय शिक्षा पाए कि पाएनन्? बिरामीले सहज उपचार पाए कि पाएनन्? गाउँबस्तीमा विकास पुग्यो कि पुगेन?
कि जातीय नाराको व्यापार गरेर आफ्नो राजनीतिक भविष्य मात्रै सुरक्षित गर्नुभयो?
जनता जातको नाममा पटक–पटक विभाजित हुने, नेता भने सत्ताको कुर्सीमा बसेर अवसरको भागबन्डा गर्ने अवस्था अब स्वीकार्य हुन सक्दैन। राजनीति कुनै जाति विशेषको निजी सम्पत्ति होइन। राजनीति जनताको सेवा गर्ने माध्यम हो, व्यक्तिगत सम्पत्ति जोड्ने व्यवसाय होइन। नेताको मूल्याङ्कन उसको जात, धर्म, भाषण र नाराले होइन, उसले गरेको काम, इमानदारी र जवाफदेहिताले हुनुपर्छ।
अब जनताले पनि चुनावका बेला भावनामा बगेर होइन, विवेक प्रयोग गरेर मत दिनुपर्छ। जातीय नारा लगाउनेलाई होइन, सबै नागरिकलाई समान दृष्टिले हेर्ने, विकास गर्ने र जनताप्रति उत्तरदायी रहने नेतृत्व रोज्नुपर्छ।
याद राखौँ—नेताको जातीय पहिचानले जनताको पेट भरिँदैन, नाराले बेरोजगार युवालाई रोजगारी दिँदैन र भाषणले बिरामीको उपचार हुँदैन।
जातिको नाममा नेता मालामाल हुने र जनता सधैँ अभाव, बेरोजगारी र विभाजनको सिकार बन्ने राजनीतिक संस्कारको अन्त्य हुनुपर्छ। अब प्रश्न गर्ने समय आएको छ। हिसाब माग्ने समय आएको छ। जनताको मतलाई नेताको सम्पत्ति होइन, पाँच वर्षका लागि दिइएको जिम्मेवारीका रूपमा बुझ्ने समय आएको छ।
किनकि जनता नेताका दास होइनन्, नेता जनताका सेवक हुन्। जनताले बनाएको कुर्सीमा बसेर जनतालाई नै कमजोर ठान्नेहरूलाई इतिहासले कहिल्यै माफ गर्नेछैन।
सम्पादकीय सन्देश
जातीय एकता होइन, जातीय विभाजनको व्यापार बन्द गरौँ। पहिचानको सम्मान गरौँ, तर पहिचानका नाममा हुने राजनीतिक स्वार्थको विरोध गरौँ। नेता होइन, नीति हेरौँ। भाषण होइन, काम हेरौँ। जात होइन, चरित्र र क्षमता हेरौँ।
<
p style=”text-align: justify;”>जनता जागे भने मात्रै स्वार्थी राजनीतिको पर्दाफास हुन्छ।