युवाहरूमा खास व्यक्ति, राजनीतिक दल र विचारप्रति ‘अन्धभक्ति’ बढ्दै

Loading

पिपुल्स न्युज काठमाडौँ: हालका दिनहरूमा युवाहरूमा कुनै खास व्यक्ति, राजनीतिक दल वा विचारप्रति ‘अन्धभक्ति’ बढ्दै गएको देखिन्छ। आलोचनात्मक चेतनाभन्दा बढी भावनात्मक संलग्नता र तर्कहीन समर्थनको यो प्रवृत्तिले समाजमा गम्भीर बहस सिर्जना गरेको छ। आखिर किन युवा पुस्ता यो बाटोमा अग्रसर भइरहेको छ त? यसका पछाडि केही प्रमुख कारणहरू केलाउन सकिन्छ।

मुख्य कारणहरू :

डिजिटल र सामाजिक सञ्जालको प्रभाव : सामाजिक सञ्जाल अहिले सूचना र विचार आदानप्रदानको मुख्य माध्यम बनेको छ। एल्गोरिदमले प्रयोगकर्तालाई उस्तै विचार भएका मानिसहरूसँग जोड्दा ‘इको चेम्बर’ (प्रतिध्वनि कक्ष) सिर्जना हुन्छ। यसले फरक मत सुन्ने अवसर घटाउँछ र आफ्नै विचारलाई मात्र सत्य मान्ने प्रवृत्ति बढाउँछ। साथै, गलत सूचना र उत्तेजित सामग्री सहजै फैलिँदा युवाहरूलाई त्यसको पछि लाग्न प्रेरित गर्छ।

पहिचान र आबद्धताको खोजी : युवावस्था पहिचान निर्माणको महत्वपूर्ण चरण हो। कतिपय युवाहरूले कुनै खास समूह, नेता वा विचारधारामा आफूलाई आबद्ध गराएर सुरक्षित महसुस गर्छन् र आफ्नो अस्तित्व खोज्छन्। यसले उनीहरूलाई एक्लोपनबाट बचाई एक ‘सामूहिक पहिचान’ प्रदान गर्छ, जसप्रति उनीहरू सहजै भावनात्मक रूपमा जोडिन पुग्छन्।

आर्थिक र सामाजिक निराशा : बेरोजगारी, भ्रष्टाचार, र राजनीतिक अस्थिरता जस्ता समस्याहरूले युवाहरूमा निराशा र आक्रोश उत्पन्न गर्छ। यस्तो अवस्थामा कुनै बलियो नेता वा विचारधाराले छिटो समाधानका सपना देखाउँदा वा वर्तमान समस्याहरूको लागि कुनै एक पक्षलाई दोषी ठहर्‍याउँदा युवाहरू त्यसप्रति आकर्षित हुन सक्छन्। उनीहरूले वर्तमान व्यवस्थाबाट मुक्ति खोज्दै विकल्पको रूपमा ‘अन्धभक्ति’ लाई अपनाउन सक्छन्। केही नेताहरूमा जनमानसलाई भावनात्मक रूपमा जोड्न सक्ने विशेष क्षमता हुन्छ। उनीहरूको भाषण शैली, व्यक्तित्व र दृढ संकल्पले युवाहरूलाई प्रभावित गर्छ। तर्कभन्दा बढी भावनामा आधारित यस्तो आकर्षणले आलोचनात्मक सोचलाई ओझेलमा पारी निर्विवाद समर्थनका लागि प्रेरित गर्छ।

आलोचनात्मक सोचको कमी र मिडिया साक्षरताको अभाव: विद्यालय तथा विश्वविद्यालय स्तरमा आलोचनात्मक सोच (critical thinking) र मिडिया साक्षरताको पर्याप्त अभ्यास नहुँदा युवाहरूलाई सही र गलत सूचना छुट्याउन गाह्रो हुन्छ। यसले उनीहरूलाई कुनै पनि प्रोपोगान्डा (प्रचार) को शिकार बन्न सजिलो बनाउँछ, जसले अन्धभक्तिलाई बढावा दिन्छ 

युवामा बढ्दो ‘अन्धभक्ति’ को प्रवृत्ति समाज, शिक्षा प्रणाली र राजनीतिक नेतृत्व सबैका लागि चिन्ताको विषय हो। स्वस्थ लोकतन्त्रका लागि आलोचनात्मक चेतना, बहुलवादको सम्मान र तथ्यमा आधारित विचार अपरिहार्य हुन्छ। यस चुनौतीको सामना गर्न मिडिया साक्षरता अभिवृद्धि, बहसको संस्कृति प्रवर्धन र युवाहरूलाई अर्थपूर्ण संलग्नताका अवसरहरू प्रदान गर्नु आवश्यक छ

Read more

जनता गुलाम भए देश संकटमा जान्छ

Loading

people’s News : काठमाडौँ । कुनै पनि देशको वास्तविक शक्ति उसका जनता हुन् । तर जब जनता सचेत नागरिक होइन, शासकको आदेश मान्ने गुलाम बन्छन्, त्यहीँबाट राष्ट्र संकटतर्फ धकेलिन थाल्छ । जनताको मौनता, डर र अन्धविश्वासले निरंकुशता जन्माउँछ र निरंकुशताले देशलाई कमजोर बनाउँछ । आजको सन्दर्भमा पनि प्रश्न गम्भीर बनेको छ । हामी नागरिक हौँ कि केवल मतदाता ? चुनावका बेला प्रयोग हुने र पछि बिर्सिइने भीड ? यदि जनता आफ्ना अधिकार, कर्तव्य र राजनीतिक चेतनाप्रति उदासीन भए, सत्ता केही व्यक्तिको हातमा केन्द्रित हुन्छ। त्यहीँबाट भ्रष्टाचार, अन्याय र दमन मौलाउँछ । 

चेतनाको अभाव, गुलामीको सुरुवात : जनता गुलाम बन्ने प्रक्रिया एकैदिन सुरु हुँदैन । गलतलाई गलत भन्न नसक्नु, नेताको आलोचना गर्न डराउनु, प्रश्न उठाउनेलाई देशद्रोही ठान्नु यिनै प्रवृत्तिले गुलामीको जरा गाड्छ । जब नागरिकले विवेक गुमाउँछन्, सत्ता स्वेच्छाचारी बन्छ । 

युवाको भूमिका निर्णायक : देशलाई संकटबाट जोगाउने कि धकेल्ने – यो आजको युवाको चेतनामा निर्भर छ । युवाहरू यदि व्यक्ति–पूजामा अल्झिए, सामाजिक सञ्जालको नारामा सीमित भए र यथार्थ राजनीतिबाट टाढा भए भने राष्ट्र झन् कमजोर हुन्छ । तर युवाले प्रश्न गरे, तथ्य खोजे र अन्यायविरुद्ध आवाज उठाए भने परिवर्तन सम्भव छ ।

लोकतन्त्र सजावट होइन, जिम्मेवारी हो : लोकतन्त्र केवल संविधानको पाना वा भाषणको शब्द होइन । यो जनताको निरन्तर निगरानी, सहभागिता र प्रतिरोधबाट जीवित रहन्छ । जनता चुप लागे भने लोकतन्त्र खोक्रो हुन्छ र देश संकटमा फस्छ ।  

जनता गुलाम हुँदा देश बाँच्दैन : देश बाहिरबाट होइन, भित्रैबाट सकिन्छ ।  जब जनता शासकको गलत निर्णयमाथि प्रश्न गर्न छोड्छ, तब देश संकटमा प्रवेश गरिसकेको हुन्छ । जनता सचेत नागरिक होइन, तालि बजाउने भीड बनेपछि सत्ता निरंकुश हुन्छ र राष्ट्र कमजोर । आज जनता बोल्न डराउँछन्, प्रश्न गर्न हिच्किचाउँछन् । नेताको गलत काम देख्दा पनि “हाम्रो मान्छे हो” भनेर चुप लाग्छन् । यही मौनताले देशलाई खोक्रो बनाइरहेको छ । जनताको चुप्पी नै शासकको सबैभन्दा ठूलो हतियार बनेको छ । 

गुलामी आधुनिक रूपमै आएको छ : आजको गुलामी हत्कडी र कोर्राले होइन, नारा, भावुक भाषण र झुटा राष्ट्रवादले आएको छ । सोच्न बन्द गराइन्छ, प्रश्न उठाउन देशद्रोहको आरोप लगाइन्छ । नागरिकलाई चेतनशील होइन, आज्ञाकारी उपभोक्ता बनाइँदैछ । 

युवा कि अन्धभक्त  ? : सबैभन्दा खतरनाक कुरा युवा चेतनशील होइन, अन्धभक्त बन्दैछन् । नेताको फोटो प्रोफाइलमा राखेर देश बदलिन्छ भन्ने भ्रम फैलिएको छ । युवा प्रश्न सोध्दैन, तर्क गर्दैन सिर्फ बचाउ गर्छ । यस्तो युवाबाट परिवर्तन होइन, अधिनायकवाद जन्मिन्छ । 

जनता कमजोर हुँदा नेता शक्तिशाली हुन्छ : जब जनता डराउँछ, सत्ता ढुक्क हुन्छ । जब जनता मौन बस्छ, भ्रष्टाचार मौलाउँछ । जब जनता झुक्छ, देश लुटिन्छ । अब निर्णय जनताकै हातमा छ – चुप लाग्ने कि बोल्ने ? पूजा गर्ने कि प्रश्न गर्ने ? भीड बन्ने कि नागरिक हुने ?